Toruń Centre for Astronomy
Nicolaus Copernicus University

News (March 2013)

Znane, mniej znane i nieznane cząsteczki astrochemiczne

prof. dr hab. Robert Kołos

Przedstawione zostaną wyniki wybranych prac realizowanych w Zespole Astrochemii IChF PAN, poświęconych spektroskopii pochodnych cyjanoacetylenu, laboratoryjnej kriogenicznej syntezie liniowych łańcuchów węglowo-azotowych, a także teoretycznym przewidywaniom trwałości i spektroskopii prostych cząsteczek zawierających siarkę lub magnez, istotnych dla chemii ośrodka międzygwiazdowego.

Arcsecond scale radio properties of broad absorption line quasars

dr Takayuki HAYASHI, The University of Tokyo / National Astronomical Observatory of Japan

Broad Absorption Line (BAL) quasars have broad resonance line at rest UV spectra. Because of its large velocity, the absorber is considered to be accretion disk wind. ~15% of SDSS quasars show BAL. What does this fraction mean? Covering factor of the wind or the population of quasars? To answer this question, radio observation is one of effective way. Today, I would like to present our recent statistical study for radio-bright BAL quasars. The main topic are as below:

Czym powodowane są najdłuższe zaćmienia w układach długookresowych?

dr Cezary Gałan

Długookresowe układy podwójne, w których zaćmienia powodowane są dyskami pyłowymi są wielką rzadkością. Na chwilę obecną potwierdzone są dwa takie obiekty. Pierwszy z nich, odkryty został niemal 200 lat temu w 1821 r. w gronie tzw. Koźląt w gwiazdozbiorze Woźnicy - to układ epsilon Aurigae. Pomimo szeroko zakrojonych kampanii obserwacyjnych organizowanych dla zaćmień w tym systemie, w tym ostatniego w latach 2009-2011, jego natura nie jest wciąż w pełni zrozumiała. Kolejny z takich układów został odkryty w naszym obserwatorium.

Cząsteczka H2 w materii międzygwiazdowej

dr Piotr Gnaciński (UG)

Tematem wykładu będą niezwykle rzadkie obserwacje linii absorpcyjnych cząsteczki wodoru pochodzące ze wzbudzonych
poziomów oscylacyjnych. Linie te występują w ultrafioletowym zakresie widma obserwowanym przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a.
Obserwacje linii H2 ze wzbudzonych poziomów oscylacyjnych pozwalają obliczyć dokładny model obłoku materii międzygwiazdowej.
Ponadto na przykładzie tych linii można zauważyć, że temperatura rotacyjna wyznaczana pomiędzy stanami orto i para H2 jest błędna.

Projekt RISARD

dr. Marcin Gawroński

Czerwone karły (red dwarfs - RDs) są najliczniejszymi gwiazdami w naszej Galaktyce i prawdopodobnie we Wszechświecie. Zdecydowane większość, albo wszystkie młode RDs (wiek < 1Gyr) są magnetycznie aktywnymi obiektami. Powoduje to, że wszelkiego rodzaju projekty dedykowane pozasłonecznym układom planetarnym nie są w stanie poszukiwać exoplanet wokół młodych RDs. Z tego też względu nasza wiedza na temat układów planetarnych RDs jest dość uboga. Część młodych czerwonych karłów jest znanym źródłem zmiennej, słabej emisji radiowej na falach centymetrowych.