Centrum Astronomii
Uniwersytet Mikołaja Kopernika

Ekstynkcja a Ciemna Energia

Prof. dr hab. Jacek Krełowski i prof. dr hab. Andrzej Strobel
Centrum Astronomii UMK

W latach 90-tych XX w. i w początku stulecia bieżącego dwa zespoły badawcze przeprowadziły duży przegląd supernowych typu Ia wybuchających w odległych galaktykach. Supernowe takie uważane są za idealne świece standardowe możliwe do użycia przy wyznaczaniu odległości metodą paralaksy spektroskopowej. Ich wybuch to eksplozja białego karła, który przekroczył graniczną masę Chandrasekhara skutkiem akrecji materii z pobliskiego towarzysza; blask takiego obiektu w maksimum uważany jest za dokładnie taki sam dla wszystkich supernowych Ia. Mogą one zatem posłużyć do określenia odległości do ich macierzystych galaktyk. Badacze spodziewali się, że szybkość ekspansji Wszechświata stopniowo maleje skutkiem oddziaływań grawitacyjnych. Tymczasem jasności supernowych okazały się niższe aniżeli te, na które wskazywałoby przesunięcie ku czerwieni. Wynik ten został zinterpretowany jako efekt rosnącej z czasem prędkości ekspansji Wszechświata kosztem tworzywa, które nazwane zostało Ciemną Energią. Referat dyskutuje dokładność nagrodzonych Noblem wyników, w szczególności problem uwzględnienia ekstynkcji w metodzie paralaksy spektroskopowej. Chodzi o wiarygodność użytego prawa ekstynkcji i możliwości pojawienia się efektów nie uwzględnionych przy ocenie odległości do supernowych.

Data
27.02.2012 - 11:15